yıkılmışken…


kalkmışken tüm kalkanlar  şiddetli bir yağmurun eşliğinde, tüm irin çıkmak için bağırırken içerde sorgulanmamış sorulmaya korkulmuş tüm ifadeler bir bir ağzımızı doldururken, acı çekmek en büyük yücelik olacaktır insana… yüreğinden yaralı tüm hikayeler tam iyileşecekken, hiç olmadığı yerden nüks ettiğinde geriye kalanı yaşasan da yetmez oluyor… kaderini zorlamaya çalışırken hemde tüm izlerin altı bir bir çizilmişken, çizilmemişe gitmek, hayatı itiklemek yerine baş aşağı salmak, tüm coşkuyu bir kere olsun koyvermek ne zor geliyor insanoğluna… ışıgında bu karanlığın, yeni bir dönemece girdiğinde her hayat, zamanın mutlak bir noktasında ağlamak zorunda kalıyor, aslında her yağmur bizim bilmediğimiz birilerinin acılarının ağlamaklı damlalarından ileri geliyor. aynı her türü birbirine benzemediği gibi her yağmurun  şiddetinde acının yüceliğini ifade ediyor yaşayan kişi için, bazıları hiç ıslatmaz gibi gelirken bizi sırılsıklam bırakıyor… sevgi de aynı böyle geliyor kendi kendini doğuruyor, yakmaz gibi dururken birden ateşe düşürüyor…

Reklamlar

Bir Yanıt Bırakın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s