sorma!


 sorma diyordu hayat…

Sorma diyordu adam, anlamı sorgulanmaz diyordu, takma da ayrıca kafana bir yol bulamayacaksın diye direniyordu… Sordum her sonu gelmez sorumu, mutsuz olma pahasına, ayıklanma uğruna, kirlenme debelenme yok olma kargaşasına karşı sordum hayatın anlamını… Yapma diyordu hayat, yapılması yanlış, sorgulanması hatadır diyordu… Her soru anlamsızlığın başlangıcı olacaktır diye uyarıyordu. Anlam bulma karışıklığı kendine yöneltilen her suale karşı garip bir tepkiyle anlamsızlığı getiriyordu…

Yapma diyordu kadın, mutlu olma uğruna soru sorma, sadece sev diyordu… Hayatın anlamlılığı sorgusu sorgulanmaktan gelmelidir diye anlatıyordu… Her gün sorgulamak yerine her an aslında senin sorgulandığını daha anlamadın mı diye yüzüme yüzüme vuruyordu hayat. Göz kendini görmediğinden mutlu ve değerli kılınıyordu, çünkü sormuyor an ve an sorgulananları gözlüyordu. Sormuyordu sevgi zaten kendini de bilmiyordu, tüm çabası karşıdakini daha fazla sevmekten geliyordu… 

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s