Bugün yaşadığım, bir metropol, bir dünya kenti olan İstanbul\\\’da, demokrasi ile yönetilen, dünyanın gözünün üzerinde olduğu çağdaş Türkiye\\\’de, doğusu batısı güneyi kuzeyi fark etmiyor her bir köşesinde, hala töreden, namus cinayetlerinden konuşuyorsak, \\\”Kadına yönelik şiddet \\\” alışıldık, sıradan, gündelik yaşamımıza, dilimize yerleşmişse, evlat, kardeş, anne, abla, eş olan kadın;
kısa giydi uzun giydi, yan baktı, bakmadı, istedi istemedi, yaptı yapmadı, konuştu konuşmadı,
sustu susmadı diye yemeklerine fare zehiri konuyorsa, kendilerini öldürsün, erkek evlatları ceza almasın diye anneleri kapılarında bekliyorsa, erkekler kadınları öldürmekle yetinmeyip, bedenlerini ezme, paramparça etme, şiddetin sınırlarını zorlama güdüsünü hala taşıyabiliyorlarsa, her gün gazeteleri açtığımızda – 3. sayfası kalmadı- her sayfadan töre, namus, geçimsizlik, kıskançlık v.s adı altında kadına yönelik şiddet haberleri fışkırıyorsa, televizyonu açtığımda şiddete, kadın ve şiddet haberlerine artık tahammül edemiyorsam, yaşadığım şehrin orta yerinde genç kızların bedenleri paramparça çöplerden toplanıyorsa, katilleri aylarca bulunamıyorsa, saklanıyorsa, bu ülkenin mal mülk, köşe koltuk edinmişlerinden başlayarak koca koca adamları cocukları, torunları yaşlarındaki kız çoçuklarını, gencecik kızları alıyor, evleniyor, taciz ediyor ve biz bunlara her gün magazin basınında şahit oluyor, seyirci kalıyorsak, bu ülkenin gelmiş, geçmiş, gelecek iktidar olan yönetimleri gereklilikleri yerine getirmiyorlar, bir değişim dönüşüm sağlayamıyorlarsa, değiştirmeye dönüştürmeye çalışanların önünü açmak bir yana, tıpkı çağdaş yaşamı destekleme derneği örneğinde olduğu gibi onbeşbin kız öğrenciye soruşturma açıyorlarsa, kadın sığınma evleri açmak yerine, kapıyorlarsa, iktidara karşı politikalar ürettiklerini düşündüklerimizin, herşeyi aracı kıldıkları gibi ‘kadın var oluşunu\\\’ da kendi iktidar yolculuklarında aracı kıldıklarını, alet ettiklerini görüyorsak, kadın üzerine ürettiğimiz işler aracılığı ile dünya üzerinde hareket ederken topladığım edindiğim bilgiler üzerinden hala bizden daha kötüler, bizden daha iyiler üzerinden hissiyata kapılıyorsam, gördüklerim, duyduklarım, okuduklarım bir yanda garajistanbul mekanının oluşumunun fikir anası, kurucusu bir kadın olarak, oyuncu, yönetmen yönetici şapkalarımla, kişisel tarihimin bilgilerinin farkındalığı ve şişkinliği ile, bir kadın olarak sadece var olabilmek bile artı bir çaba gerektiriyorsa, ben kendi küçük dairemde dahi okumuş, yazmış, çizmiş, düşünen insanlardan kadına ve üzerine üretilen işlere \\\”yine mi kadın meselesi\\\” cümlelerini duyuyorsam, destek ararken koca kurumların koca yöneticilerinin daha “kadın temalı bir iş…” derken nasıl kaçtıklarına şahitlik ediyorsam, komşuda, markette, trafikte, sokakta, televizyonda, gazetede, işte, doğranmam, tecavüze uğramam, dayak yemem gerekmiyor,
ruhumun paramparça olduğunu hissediyorum, buna katlanamıyorum.
Bu şiddete başımı eğemem, gözümü kapayamam, duvarlarımı öremem.
Ben bir kadınım. Sahip olduğum şapkalarımla, oyuncu olarak, yönetmen olarak, yönetici olarak,
tüm olanaklarımla, elimin uzandığı, gücümün yettiği yere kadar, önce kendi bahçemden başlayarak, “ne yapabilirim?” sorusunun cevabını arıyorum.
Namus oyunları, garajistanbul\\\’da 2.yılında,
ihtiyaçtan!

Övül Avkıran

Bir aşk için yapabileceğin her şeyi yaptığına inanıyorsan ve buna rağmen hala yalnızsan, için rahat olsun. Giden zaten gitmeyi kafasına koymuştur ve yaptıkların onun dudağında hafif bir gülümseme yaratmaktan başka hiçbir işe yaramayacaktır. Sen kendini paralarken o her zaman bahaneler bulmaya hazırdır. Hani ağzınla kuş tutsan “Bu kuşun kanadı neden beyaz değil?” diye bir soruyla bile karsılaşabilirsin.. iki ucu keskin bıçaktır bu işin. Yaptıklarınla değil yapmadıklarınla yargılanırsın her zaman. Bu mahkemede hafifletici sebepler yoktur. İyi halin cezanda indirim sağlamaz. Sen, “Ama senin için şunu yaptım” derken o, “şunu yapmadın” diye cevap verecektir. Ve ne söylesen karşılığında mutlaka başka bir iddiayla karşılaşacaksındır. Üzülme, sen aşkı yaşanması gerektiği gibi yaşadın.Özledin, içtin, ağladın, güldün, şarkılar söyledin, düşündün, şiirler yazdın. “Peki o ne yaptı” deme. Herkes kendinden sorumludur aşkta. Sen aşkını doya doya yaşarken o kendine engeller koyuyorsa bu onun sorunu. Bir insan eksik yaşıyorsa, ve bu eksikliği bildiği halde tamamlamak için uğraşmıyorsa sen ne yapabilirsin ki onun için? Hayatı ıskalama lüksün yok senin. Onun varsa, bırak o lüksü sonuna kadar yaşasın. Her zamanki gibi yaşayacaksın sen. “Acılara tutunarak” yaşamayı Öğreneli çok oldu. Hem ne olmuş yani, yalnızlık o kadar da kötü bir şey değil. Sen mutluluğu hiçbir zaman bir tek kişiye bağlamadın ki…. Epeydir eline almadığın kitaplar seni bekliyor.Kitap okurken de mutlu oluyorsun unuttun mu? Kentin hiç görmediğin sokaklarında gezip yeni yaşamlara tanık olmak da keyif verecek sana.Yine içeceksin rakını balığın yanında. Üstelik dilediğin kadar sarhoş olma özgürlüğü de cabası…. Sen yüreğinin sesini dinleyenlerdensin ve biliyorsun asolan yürektir.Yürek sesi ne bilmeyenler, ya da bilip de duymayanlar acıtsa da içini unutma; yasadığın sürece o yürek var olacak seninle birlikte. Sen yeter ki koru yüreğini ve yüreğinde taşıdığın sevda duygusunu. Elbet bitecek güneşe hasret günler. Ve o zaman kutuplarda yetişen cılız ve minik bitkiler değil, güneşin çiçekleri dolduracak yüreğini…

NAZIM HİKMET

En temel bir kurala dayanarak diyorum bunu..

“Her hangi bir şeyin en değerli olduğu zaman o şeyin olmadığı zamandır.”

Kıtlık, yokluk, yoksulluk, yoksunluk, yoksun’luk..

Ulaşılmaz ol!mak için de intihar filan etmeyin canım..  Çevrimdışı olun, kapsamı alanı dışına gezintiye çıkın.. Yapın bişiler işte..

Hava kararmak üzereydi, eve doğru yol alırken bir yandan da eve gidince ne yapacağımı düşünüyordum. Amaçsızdım, şuursuzdum günlerdir. Esasen nedenin ne olduğunu biliyordum kendi içimde, yalnızdım. Beni anlayan nadir dostlarım vardı çevremde ama uzaktalardı çoğu. Yakınımda olsalar ya diye düşünürüm hep,  zira kendini anlatamıyor olmak zordu en nihayetinde, insan birilerine kendini, derdini,

E tabii ki salak bunu bilmeyecek ne var diyebileceğinizi düşündüm şimdi yazarken, ama bunun altında kalmaya niyetim yok. Bir çok şeyi teoride bilebiliriz, ama bu gerçekler gündelik hayatta suratımıza çarpmadıkça ya da yaşadıklarımızın aslında “bildiğimiz” o teorik üzücü gerçeklerle ilişikli olduğunu kestiremeyiz.

Nitekim yürümeye devam ettim o akşam, iletişimin, insan ilişkilerinin, yalnızlığın karanlığına eklenen akşam karanlığında..

mutluluğunu anlatmak onlarla paylaşmak istemez mi? Ben de istiyorum ama mümkün olmuyor işte. Bunun üzerine de kafa yordum aslında çokça ve her düşünmemde sıkıcı iletişim kitaplarına boğulduğumu hissettim… Tıkandığım bir yer vardı en sonunda, ya da bana göre sondu orası; anlattığın kadar değil anlaşıldığın kadarsın!

Hüzün yüzüme yapışmış, silleleriyle hayatın pekişmiş, yer etmiş..

Bir başlangıç noktası bulmak zor.

Ne kadar geriye gitsem, ne kadar kazısam derinlerini tırnaklarımla altı eşeleniyor.

Bunu yapmak, yüzleşmek kolay değil çünkü tırnaklarıma batan her acı parmak uçlarımdan içime girerek yüreğimi sızlatıyor.
Zaman ne hainmiş,

Her şeyi silip geçmiyor!

Mevzuya nerden baktığınla alakalı olarak değişen isimler.

Her seçimde, herhangi bir veya birkaç nedenden seçilecekler arasından birini seçiyoruz. Yine her vazgeçişte alternatiflerden birini ayırıp geriye kalanlardan vazgeçiyoruz. Bardağın farklı yerlerine bakmak..

Bana vazgeçişlerle ilgilenmek hep daha duygusal gelmiştir. Çünkü seçim olayında kendimiz için en uygun olanı seçiyoruz, diğerlerini herhangi sebepten yetersiz, uygunsuz, olmaz, niteliksiz bulup seçmiyoruz. Neresinden bakarsan bak totaliter bir yaklaşım.

Ancak vazgeçişler öyle mi? Her bir seçenek eni konu değerlendirilir ve gözlüğümüz vazgeçmek olduğu için her biri için iç geçirilir. Vazgeçmekte totaliter eğilimler söz konusu değildir, kişi mümkünse hepsinden biraz ister, doğa buna pek müsait değildir. Vazgeçmenin kendine özgü bir hüznü de vardır. Seçeneklerden birini seçmek durumunda kalıp diğerlerinden vazgeçerken vazgeçtikleriniz için, içiniz geçer.

Tekil bir vazgeçmek, yani gerisin geriye dönmekte ise hüzün, acı ile karışıp dayanılmaz bir tat bırakır yüreğinizde.

-Babasından sürekli bilgisayar almasını isteyen bir çocuğun babasının maaşının/gelirinin, evin bütçesi için bile yetersiz olduğunu farketmesi ile bilgisayar isteğinden vazgeçmesi..

-Aşık olan birinin aklına gelebilecek tüm yolları denedikten sonra olmaz bir aşka tutulduğunu farkederek vazgeçmesi..

Vazgeçmek kesinlikle proleter bir eylemdir, seçmek ise burjuvaya aittir. Seçmek mükemmeliyetçilik, vazgeçmek mütevazılıktır..

Her seçim bir vazgeçiştir derler, hiç inanmam her seçim bir çok vazgeçiştir. Her vazgeçiş bir seçimdir esasen..

 Toplumsal cinsiyet rolleri yüzyıllar sürecinde kurulan, yazılı ve yazısız tüm kuralları etkileyen ve o kurallardan etkilenen yaşama yönergemiz. Bu yönerge neyi nasıl yaşayacağımızı emrediyor. Örnek üzerinden gitmek daha açıklayıcı olabilir. Bir bebek doğmadan odası, kıyafetleri, oyuncakları hazırlanır. Kız çocuğu ise doğacak olan insan, pembe patikler, zıbınlar, havlular, bez bebekler, aynalar, taraklar hazır edilir. Erkek çocuğu için mavi ve tonları tercih edilir ve silahlar, arabalar satın alınır. Doğmadan birileri bizim için düğmeye basmıştır yani.
İlerleyen dönemlerde kız çocukları seçilen renklere ve oyuncaklara yüklenen anlamlar paralelinde bir zarafet objesi olarak yetiştirilir. Saat sınırlaması koyulur eve giriş çıkışlarda ve arkadaşları bile ebeveynler tarafından seçilir. Kadınların sokak ile olan ilişkisi küçük yaşlarda kesilmiş olur. Erkek çocukları ise olabildiğine rahattır, pipi göstermeler, küfür öğrenmeler ilk kavganın aynı süreçleri yaşamış baba tarafından öğretilmesi sınırsız özgürlüklerin bebek yaşta habercisidir. Tüm bunların sonrasında kadınlara evlerin içi, erkeklere de sokaklar kalır.

   Kadınlar ömürlerini evlerinde kız çocukları ile geçirirler maddi karşılığı olmayan işleri yaparak. Erkekler ise eve ekmek getirmek için sokakta olurlar hep, bazen isterseler eve gitmeme seçenekleri vardır ama kadınlar en fazla annelerinin evlerine kadar gidebilir ancak fark eden pek bir şey yoktur ev evdir. Ev içinde kadına ait işler vardır, erkeğin bu işleri yapması “erkeklik”lerine zarar getirebilir, zira ataerkil bu düzende yetişen hiçbir erkek kendisine light erkek, soğan erkeği ya da kılıbık denmesini istemez. Muhtemelen ev içinde eşine yardım etmek isteyecektir bir çok erkek, fakat roller bunu pek mümkün kılmaz ya oynamak zorundadır o rolü ya da cezalandırmaya maruz kalacaktır.
Bazı istisnai durumlar erkekliğe leke getirmeyebilir. Kadın hastaysa, engelliyse, hamileyse ya da annesinin evindeyse ev içi işleri yapmak bir erkek için yüz kızartıcı olmaktan çıkar, kabul edilebilirdir. Ama evden dışarı çıkınca “erkeklik” gömleğini giyer ve kaldıkları yerden devam ederler egemen olmaya, hayata.

   Bizler Toplum Gönüllüsü gençler olarak istisna olanın; bu rolleri oynayarak kadınları evlere hapsetmek, namus cinayetleriyle kadınları ya da eşcinsel erkekleri öldürmek, sokak ortasında kadınlara taciz ve tecavüz etmek, aile içi şiddete maruz bırakmak, özgürlüklerini ellerinden almak olduğunu düşünüyor ve söylüyoruz, “Erkeklik İstisnai Bir Durumdur“ esas olan toplumsal cinsiyet eşitliği çerçevesinde, kişisel hak ve özgürlüklere saygı duyarak barış içinde yaşamaktır.

http://www.erkeklikistisnaibirdurumdur.com

Dini bayramlar… Hic olmadigimiz kadar vefakar, dini butun, saygili, duyarli oldugumuz gunler.. 3 gun biri 4 gun digeri toplam 1 hafta. Yilda 1 hafta ideal musluman-turk sekli ile yasadigin zaman, olay tamam. Bayram algisi budur bizde, yilin geri kalan 51 haftasi umrunda mi dunya misali bir tarafinda olmasin ne din, ne es-dost, akrabalar sen bayram sabahi cami, sonra kabristan, bayramlasma derken gecsin gitsin. Sonra en kral musluman benim diye ovun..  Nah! Ben, sok etkisi yaratmasin diye bastan soyleyeyim, tum bunlarla cennet fantaziniz varsa, beklemeyin bosuna.. 

Birkac kotu haberim daha var…

- Yilin her haftasinin, her gununde namaz kilan ancak sadece kendi icin yasayanlar..

- Hakiki musluman gomlegi ile rol kesen ama her halti yiyenler..

- Organizasyonel dernekciler..

- Cubbeli degnekciler..

Uzulerek soyluyorum, o nahlardan size de cikabilir..

kalkmışken tüm kalkanlar  şiddetli bir yağmurun eşliğinde, tüm irin çıkmak için bağırırken içerde sorgulanmamış sorulmaya korkulmuş tüm ifadeler bir bir ağzımızı doldururken, acı çekmek en büyük yücelik olacaktır insana… yüreğinden yaralı tüm hikayeler tam iyileşecekken, hiç olmadığı yerden nüks ettiğinde geriye kalanı yaşasan da yetmez oluyor… kaderini zorlamaya çalışırken hemde tüm izlerin altı bir bir çizilmişken, çizilmemişe gitmek, hayatı itiklemek yerine baş aşağı salmak, tüm coşkuyu bir kere olsun koyvermek ne zor geliyor insanoğluna… ışıgında bu karanlığın, yeni bir dönemece girdiğinde her hayat, zamanın mutlak bir noktasında ağlamak zorunda kalıyor, aslında her yağmur bizim bilmediğimiz birilerinin acılarının ağlamaklı damlalarından ileri geliyor. aynı her türü birbirine benzemediği gibi her yağmurun  şiddetinde acının yüceliğini ifade ediyor yaşayan kişi için, bazıları hiç ıslatmaz gibi gelirken bizi sırılsıklam bırakıyor… sevgi de aynı böyle geliyor kendi kendini doğuruyor, yakmaz gibi dururken birden ateşe düşürüyor…