Anladığın kadar..

                Hava kararmak üzereydi, eve doğru yol alırken bir yandan da eve gidince ne yapacağımı düşünüyordum. Amaçsızdım, şuursuzdum günlerdir. Esasen nedenin ne olduğunu biliyordum kendi içimde, yalnızdım. Beni anlayan nadir dostlarım vardı çevremde ama uzaktalardı çoğu. Yakınımda olsalar ya diye düşünürüm hep,  zira kendini anlatamıyor olmak zordu en nihayetinde, insan birilerine kendini, derdini,

Hain zaman..

Hüzün yüzüme yapışmış, silleleriyle hayatın pekişmiş, yer etmiş..

Bir başlangıç noktası bulmak zor.

Ne kadar geriye gitsem, ne kadar kazısam derinlerini tırnaklarımla altı eşeleniyor.

Bunu yapmak, yüzleşmek kolay değil çünkü tırnaklarıma batan her acı parmak uçlarımdan içime girerek yüreğimi sızlatıyor.
Zaman ne hainmiş,

Her şeyi silip geçmiyor!

Seçimler.. Vazgeçişler..

Mevzuya nerden baktığınla alakalı olarak değişen isimler.

Her seçimde, herhangi bir veya birkaç nedenden seçilecekler arasından birini seçiyoruz. Yine her vazgeçişte alternatiflerden birini ayırıp geriye kalanlardan vazgeçiyoruz. Bardağın farklı yerlerine bakmak..

” Erkeklik İstisnai Bir Durumdur “

Toplumsal cinsiyet rolleri yüzyıllar sürecinde kurulan, yazılı ve yazısız tüm kuralları etkileyen ve o kurallardan etkilenen yaşama yönergemiz. Bu yönerge neyi nasıl yaşayacağımızı emrediyor. Örnek üzerinden gitmek daha açıklayıcı olabilir. Bir bebek doğmadan odası, kıyafetleri, oyuncakları

Bayramlar…

Dini bayramlar… Hic olmadigimiz kadar vefakar, dini butun, saygili, duyarli oldugumuz gunler.. 3 gun biri 4 gun digeri toplam 1 hafta. Yilda 1 hafta ideal musluman-turk sekli ile yasadigin zaman, olay tamam. Bayram algisi budur bizde, yilin geri kalan 51 haftasi umrunda mi dunya misali bir tarafinda olmasin ne din, ne es-dost, akrabalar sen bayram sabahi cami, sonra kabristan, bayramlasma derken gecsin gitsin. Sonra en kral musluman benim diye ovun..  Nah!

yıkılmışken…

kalkmışken tüm kalkanlar  şiddetli bir yağmurun eşliğinde, tüm irin çıkmak için bağırırken içerde sorgulanmamış sorulmaya korkulmuş tüm ifadeler bir bir ağzımızı doldururken, acı çekmek en büyük yücelik olacaktır insana… yüreğinden yaralı tüm hikayeler tam iyileşecekken, hiç olmadığı yerden nüks ettiğinde geriye kalanı yaşasan da yetmez oluyor… kaderini zorlamaya çalışırken hemde tüm izlerin altı bir bir çizilmişken, çizilmemişe gitmek, hayatı

sorma!

 sorma diyordu hayat…

Sorma diyordu adam, anlamı sorgulanmaz diyordu, takma da ayrıca kafana bir yol bulamayacaksın diye direniyordu… Sordum her sonu gelmez sorumu, mutsuz olma pahasına, ayıklanma uğruna, kirlenme debelenme yok olma kargaşasına karşı sordum hayatın anlamını… Yapma diyordu hayat, yapılması yanlış, sorgulanması hatadır diyordu… Her soru anlamsızlığın başlangıcı olacaktır diye uyarıyordu. Anlam bulma karışıklığı kendine yöneltilen her suale karşı garip bir tepkiyle anlamsızlığı getiriyordu…

EVRAKA !

Aşkı aradık ömür boyu..

Tutunacak bir daldı hepsi hepsi, hayat büküyordu belimizi..

Bulduğumuzda harcadık hunharca, çünkü artık bulabiliyorduk.

Ve yalnız kalmalarımızda giderek değer kazanıyordu aşk,

Yitirmeye yakın aşkı, aşk da değerini yitiriyordu ve

ayaklarının altındaki tabureyi tekmelemek pek kolay oluyordu..

5 yıl oldu kaybedeli,

ama o son kez tabure benim ayaklarımın altındaydı..

Fakat.. EVRAKA !

başlarken

ACI

Aslında aslı olmayan bir yolda, hayatın gidişini izlerken ki izlemek için durmak mı lazım bir kenarda ya da çıkmak mı lazım hayatın içinden bilinmez. Hayatı kaçırıyor olmanın ızdırabını tattırırcasına hani ya duruyor ya da çıkıyoruz ya görmek niyetine olan biteni, izlenilenler görülenler hep acı veren kıvamda yaşanıyor anlaşılamayan hayat oyununda… İşte tam da bu yüzden hayat akıp giderken, duruma pek elleşmemek mi

Devlet, millet için..

   Artık gündelik hayatımızın bir parçası(!) olduğunu kabullendiğimiz ergenekon operasyonu, mevzuu, kurmacası..(herneyse) ile devletin günümüz Türkiye’sinde ne kadar kuvvetli olduğunu bir kez daha gördük!