garajistanbul

Bugün yaşadığım, bir metropol, bir dünya kenti olan İstanbul\\\’da, demokrasi ile yönetilen, dünyanın gözünün üzerinde olduğu çağdaş Türkiye\\\’de, doğusu batısı güneyi kuzeyi fark etmiyor her bir köşesinde, hala töreden, namus cinayetlerinden konuşuyorsak, \\\”Kadına yönelik şiddet \\\” alışıldık, sıradan, gündelik yaşamımıza, dilimize yerleşmişse, evlat, kardeş, anne, abla, eş olan kadın;

Hayatı ıskalama lüksün yok senin..

Bir aşk için yapabileceğin her şeyi yaptığına inanıyorsan ve buna rağmen hala yalnızsan, için rahat olsun. Giden zaten gitmeyi kafasına koymuştur ve yaptıkların onun dudağında hafif bir gülümseme yaratmaktan başka hiçbir işe yaramayacaktır. Sen kendini paralarken o her zaman bahaneler bulmaya hazırdır. Hani ağzınla kuş tutsan “Bu kuşun kanadı neden beyaz değil?” diye bir soruyla bile karsılaşabilirsin.. iki ucu keskin bıçaktır bu işin. Yaptıklarınla değil

umut

Ulaşılmaz ol!

En temel bir kurala dayanarak diyorum bunu..

“Her hangi bir şeyin en değerli olduğu zaman o şeyin olmadığı zamandır.”

Kıtlık, yokluk, yoksulluk, yoksunluk, yoksun’luk..

Ulaşılmaz ol!mak için de intihar filan etmeyin canım..  Çevrimdışı olun, kapsamı alanı dışına gezintiye çıkın.. Yapın bişiler işte..

Anladığın kadar..

               

Hava kararmak üzereydi, eve doğru yol alırken bir yandan da eve gidince ne yapacağımı düşünüyordum. Amaçsızdım, şuursuzdum günlerdir. Esasen nedenin ne olduğunu biliyordum kendi içimde, yalnızdım. Beni anlayan nadir dostlarım vardı çevremde ama uzaktalardı çoğu. Yakınımda olsalar ya diye düşünürüm hep,  zira kendini anlatamıyor olmak zordu en nihayetinde, insan birilerine kendini, derdini,

E tabii ki salak bunu bilmeyecek ne var diyebileceğinizi düşündüm şimdi yazarken, ama bunun altında kalmaya niyetim yok. Bir çok şeyi teoride bilebiliriz, ama bu gerçekler gündelik hayatta suratımıza çarpmadıkça ya da yaşadıklarımızın aslında “bildiğimiz” o teorik üzücü gerçeklerle ilişikli olduğunu kestiremeyiz.

Nitekim yürümeye devam ettim o akşam, iletişimin, insan ilişkilerinin, yalnızlığın karanlığına eklenen akşam karanlığında..

Hain zaman..

Hüzün yüzüme yapışmış, silleleriyle hayatın pekişmiş, yer etmiş..

Bir başlangıç noktası bulmak zor.

Ne kadar geriye gitsem, ne kadar kazısam derinlerini tırnaklarımla altı eşeleniyor.

Bunu yapmak, yüzleşmek kolay değil çünkü tırnaklarıma batan her acı parmak uçlarımdan içime girerek yüreğimi sızlatıyor.
Zaman ne hainmiş,

Her şeyi silip geçmiyor!

Seçimler.. Vazgeçişler..

Mevzuya nerden baktığınla alakalı olarak değişen isimler.

Her seçimde, herhangi bir veya birkaç nedenden seçilecekler arasından birini seçiyoruz. Yine her vazgeçişte alternatiflerden birini ayırıp geriye kalanlardan vazgeçiyoruz. Bardağın farklı yerlerine bakmak..

” Erkeklik İstisnai Bir Durumdur “

 Toplumsal cinsiyet rolleri yüzyıllar sürecinde kurulan, yazılı ve yazısız tüm kuralları etkileyen ve o kurallardan etkilenen yaşama yönergemiz. Bu yönerge neyi nasıl yaşayacağımızı emrediyor. Örnek üzerinden gitmek daha açıklayıcı olabilir. Bir bebek doğmadan odası, kıyafetleri, oyuncakları

Bayramlar…

Dini bayramlar… Hic olmadigimiz kadar vefakar, dini butun, saygili, duyarli oldugumuz gunler.. 3 gun biri 4 gun digeri toplam 1 hafta. Yilda 1 hafta ideal musluman-turk sekli ile yasadigin zaman, olay tamam. Bayram algisi budur bizde, yilin geri kalan 51 haftasi umrunda mi dunya misali bir tarafinda olmasin ne din, ne es-dost, akrabalar sen bayram sabahi cami, sonra kabristan, bayramlasma derken gecsin gitsin. Sonra en kral musluman benim diye ovun..  Nah!

yıkılmışken…

kalkmışken tüm kalkanlar  şiddetli bir yağmurun eşliğinde, tüm irin çıkmak için bağırırken içerde sorgulanmamış sorulmaya korkulmuş tüm ifadeler bir bir ağzımızı doldururken, acı çekmek en büyük yücelik olacaktır insana… yüreğinden yaralı tüm hikayeler tam iyileşecekken, hiç olmadığı yerden nüks ettiğinde geriye kalanı yaşasan da yetmez oluyor… kaderini zorlamaya çalışırken hemde tüm izlerin altı bir bir çizilmişken, çizilmemişe gitmek, hayatı